( المَسْقَط ) است ، بال پرنده « مَسْقُط رأسِ الرجُلِ » : جاى تولد شخص ، زادگاه . المَسْقَطَة - [ سقط ] : آنچه كه باعث سقوط و فرو ريختن مىشود . المُسَقَّف - [ سقف ] : مفع ، بلند و مرتفع . المَسْقَمَة - [ سقم ] : « أَرضُ مَسْقَمَةٌ » : سرزمين پر از بيمارى . المُسْقَوِيّ - [ سقي ] : كشت آبيارى شده از آب رودخانه . اما كشت آبيارى شده از باران را ( المَظْمَاءِيّ ) گويند . مَسَكَ - - مَسْكاً به : به آن در آويخت و چسبيد ، - بِالنّار : براى آتش افروختن زمين را كند و روى آن را با خاكستر پوشانيد ، - - مَسَاكَةً السّقاءُ : مشك براى پر كردن آب جادار بود . مَسَّك - تَمْسِيكاً [ مسك ] به : متعلق به او شد ، - ه : او را با مشك خوشبو كرد . المُسْك - آنچه از طعام و نوشيدنى كه بدن را سالم و بر پا نگهدارد ، خرد بسيار . المَسْك - مص ، « مَسْكُ الدفاتِر » : حسابدارى و حسابرسى در مؤسسات و يا شركتها ، و المَسْك ج مُسُك و مُسُوك : پوست . المِسْك - عطرى است معروف بنام ( مُشك ) ؛ « مِسْكُ الرُّوم » : نام گياه ( گل مريم ) است كه بسيار خوشبو است ؛ « مِسْكُ البَرِّ و مِسْكُ الجنِّ » : نام دو گياه است ؛ « مِسْكُ الخِتام » : بهترين تعبير در پايان كار است . المُسُك - بخيل و خسيس . المَسَك - آبگير ، طبقات زمين ، دستبند و خلخال . المُسْكَان - ج مَسَاكِين [ مسك ] : بيعانه ، پيش پرداخت . المَسْكَبَة - ج مَسَاكِب [ سكب ] : جاى ريختن آب يا ريخته شدن آن ، و در زبان متداول جائى است كه در آن بذر افشانى كنند . المُسْكَة - ج مُسَك : آنچه بدان روى آورند ، بخل ، آنچه از غذا و آشاميدنى كه بدن را پا بر جا نگهدارد ، چاه سفت و سختى كه نيازى بساختن بدنهء آن نباشد ، خرد و انديشه استوار . المَسْكَة - آنچه كه با آن چيزى گرفته و يا وصل شود ، يك قطعه پوست . المِسْكَة - ج مِسَك : اندكى مشك . المُسُكَة - بخل و خسِت . المُسَكَة - ج مُسَك : بخيل ، آنكه چون چيزى را در دست بگيرد كسى نتواند آن را از دست او درآورد . المَسَكَة - واحد ( المَسَك ) است . المُسَكَّت - [ سكت ] : آخرين تير بازى در قمار . المَسْكَعَة - [ سكع ] : آنچه كه انسان را گمراه كند و رهنمون نباشد . المُسَكِّعَة - [ سكع ] : « أَرضٌ مُسَكِّعَةٌ » : زمينى كه انسان را گمراه كند و مسافر در آن راه به جائى نبرد . المِسْكَن - ج مَسَاكِن [ سكن ] : مرادف ( المَسْكِن ) است . المَسْكِن - خانه و مسكن . المَسْكَنَة - [ سكن ] : بينوائى و بيچارگى و ناتوانى . المَسْكُوت - [ سكت ] : كسى كه به بيمارى سكته دچار است . المَسْكون - [ سكن ] : مفع ، خسته و ديوانه ؛ « بيتٌ مَسْكُونٌ » : خانه اى كه بعقيدهء برخى اجنه در آن سكونت دارند . المَسْكُونَة - [ سكن ] : جهان ، كون . المِسْكِيَّة - ( ن ) : نام درخت گلى است . المِسْكِير - [ سكر ] : كسى كه بسيار مست مىشود . المِسْكِين - ج مِسْكِينُون و مَسَاكِين [ سكن ] : كسى كه چيزى ندارد ، كسى كه نتواند مخارج عيال خود را تأمين كند ، بيچاره و رانده شده . المِسْكِينَة - [ سكن ] : مؤنث ( المِسْكين ) است . مَسَلَ - - مَسْلًا الماءُ : آب روان شد . المَسَل - ج أَمْسِلَة و مُسُل و مُسْلَان و مَسَائِل : راه آب ، مجرى و مسيل . المَسْلَاة - [ سلو ] : آنچه كه باعث خورسندى شود ، جائى كه در آن خوشى و تفريح بسيار باشد . المِسْلَاخ - [ سلخ ] : پوست مار هنگاميكه از آن جدا شود ، پوست پيراسته نشده ، - من النخل : خرماى نارس و سبز كه از نخل فرو ريزد . المِسْلَاط - ج مَسَالِيط [ سلط ] : دندانه و يا زبانه كليد . المِسْلَاق - [ سلق ] : « خَطِيبٌ مِسْلَاق » : سخنور بليغ و فصيح . المِسَلَّة - ج مِسَلَّات و مَسَالّ [ سلّ ] : جوالدوز ، ستون سنگى بلند و چهار گوش كه نوك آن باريك و به شكل هرم است و از آثار تاريخى فراعنهء مصر مىباشد . المَسْلَحَة - ج مَسَالِح [ سلح ] : جاى نگهدارى اسلحه ، برج ديده بانى ، مركز صف اول سربازان ، افراد مسلَّح . المَسْلَخ - [ سلخ ] : كشتارگاه ، سلاخ خانه . المُسَلْسَل - [ سلسل ] : مفع ، - من الثّياب : جامهء بد بافت يا كهنه ، جامه اى كه بر روى آن نقش زده باشند ؛ « شَعْرٌ مُسَلْسَلٌ » : موى فرفرى ، « سَيْفٌ مُسَلْسَل » : شمشيرى كه زيور آن مىدرخشد . المِسْلَفَة - [ سلف ] ( ز ) : ابزارى كه كشاورزان براى صاف و هموار كردن زمين از آن استفاده مىكنند ، شانهء زمين صاف كن . المِسْلَق - [ سلق ] : « خطيبٌ مِسْلَقٌ » : سخنگوى بليغ ، سخنور . المَسْلَك - ج مَسَالِك [ سلك ] : راه . المَسْلَكَة - [ سلك ] : نقشى كه از لبهء جامه بريده شده باشد . المِسْلَكَة - [ سلك ] : چرخ نخ ريسى . المُسْلِم - ج مُسْلِمُون [ سلم ] : مسلمان . المُسْلِمَة - ج مُسْلِمَات : مؤنث ( المُسْلِم ) است . المَسْلُوس - [ سلس ] : كسى كه عقل از او بدر